Ontstaan uit een bijnaam,
van hand tot hand doorgegeven.
De eerste kamer aan de rechterkant toen je ons huis binnenkwam, was een atelier. Als je erin liep, zag je er een industriële naaimachine en dozen met handschoenen van vloer tot plafond gestapeld. Je had Valoche, geconcentreerd, een handschoen of bivakmuts kunnen zien naaien.
Het onophoudelijke geluid van die machine die de hele dag ronkte, van vroeg in de ochtend tot laat in de avond. Mijn moeder werkte thuis, betaald per stuk. Soms kwam mijn grootmoeder haar helpen, met die beroemde stok die ze in de handschoenen stak om ze om te draaien voordat ze ze weer in de doos deed.
Ik keek, ik luisterde. Dat was alles wat ik deed. Ik was ervan overtuigd dat het niets voor mij was, dat ik er niet goed in was.
En op een dag kocht ik een set en leerde ik haken. Daarna breien, wat ik zelfs meenam naar school. Daarna naaien. Daarna borduren, recenter. Elke techniek kwam op zijn eigen moment, elk vond zijn plaats in mijn leven alsof het er altijd al was geweest.
Ik stopte met mijn stage en school. Traditioneel werk, hiërarchie, het tempo, in een hokje geplaatst worden, dat past niet bij mij. Wat wel bij mij past, is dit: inspireren, creëren, nadenken. Zelf beslissen wat ik doe en waarom.
Valoche Studio, zo heet dit allemaal. Valoche — de bijnaam van mijn moeder, zij wier machine tot laat ronkde. Ik maak niet dezelfde dingen als zij. Maar het is hetzelfde gebaar, anders overgedragen.
✦ De aanpak
Wat het betekent om dingen goed te doen.
Ik werk met gecertificeerde natuurlijke materialen: katoen, wol, linnen. Zo min mogelijk synthetische stoffen. Een nettomarge van maximaal 40% omdat de rest niet mijn geld is. En een deel van wat er elke maand binnenkomt, gaat naar verenigingen of een spaarpot voor goede doelen die mij raken.
Voldoende in plaats van gemaximaliseerd. Handgemaakt in plaats van massaproductie. Dat is zo'n beetje alles wat ik erover te zeggen heb.